Με την πρώτη αυτή ταινία του ο νεαρός τότε Νίκος Νικολαΐδης βεβαιώνει μια ώριμη αίσθηση της κινηματογραφικής έκφρασης αλλά και μια άποψη του κόσμου που (αναδρομικά εξεταζόμενη) φαίνεται να προαναγγέλλει την κατοπινή του μαεστρία και τις προοπτικές του. Εκκίνηση (για πρώτη και τελευταία φορά) όχι ένα κείμενο δικό του αλλά το εμβληματικό ποίημα του Λάμπρου Πορφύρα: «Άμοιρη, το σπιτάκι μας εστοίχιωσε από την ομορφιά σου τη θλιμένη…»

Ξεκινώντας από ένα νεκροταφείο καϊκιών, η ταινία βυθίζεται στο εσωτερικό ενός αρχοντικού της Ύδρας, που ζει θαρρείς μια μεταθανάτια εγκατάλειψη. Η κάμερα ανιχνεύει αργά τα παλιά αντικείμενα, με «ήρωα» ένα ανδρείκελο, με ελαφρά κλίση στο λαιμό του. Εγκλεισμός και έπειτα κίνηση (απελευθέρωσης;) έξαρση που ανακόπτεται, η κούκλα σπάζει, το ρολόι σταματάει, το κερί σβήνει. Ζωή (ή μνήμη ζωής;) και θάνατος, διαδικασία πένθους. Όλα τονισμένα οπτικοακουστικά και επίμονα σε κομμάτια κλασικής μουσικής. Ρομαντισμός και ποιητική σπουδή ή λανθανόντως «ένα videoclip πάνω στην Ημιτελή του Σούμπερτ» όπως είπε ο Νικολαΐδης;